به شکوه گفتم برم ز دل یاد روی تو آرزوی توبه خنده گفتا نرنجم از خلق و خوی تو یاد روی توولی ز من دل چو برکنی حدیث خود بر که افکنیهرکجا روی وصله ی منی ، ساغر وفا از چه بشکنی؟ گذشتم از او به خیره سری ، گر

می گویند نگران نباش مسیر هرچه طولانی تر،زیباتر مثل شب که هر چه طولانی تر باشد زنان و مردان بیشتری را سر عقل می آورد ولی من به خانه فکر میکنم،به خانه ای که همیشه در جنوبی ترین نقطه ی هر مسیر و در دور

مرگ مثل بازی کودکانه ایست

که قانون آن همه جا نوشته شده :

لبخند ممنوع است

آخه من همیشه فکر کردم خیلی از آدما وقتی دلشون میگیره یاد بقیه میوفتن،هزار بار سعی میکنن بازم هیشکی رو به یاد نیارن،ولی نمیتونن چون فقط تنهایی شون رو برا خوشحالیشون میخوان

به خاطر همین منتظر بودم

منتظر که اگه یه روز دلش بگیره بازم بیاد کنارم.

در عجبم،از گذر شتاب دار این روز ها،که شب ها پشت سرشان کشان کشان می آیند.در عجبم،از این همه رفتن و آمدن از منی که میان همه این ها می ماند از اراده استوار ثانیه ها در گذشتن و رفتن ،اراده ای که دارند و ن

شاید توام یه روزی ،یه جایی،یه لحظه،حتی شده فقط برای یه لحظه،حس کنی که زندگیت شده مثل یه بازی کامپیوتری و تو نمیدونی پشت اون کامپیوتر کی نشسته و چرا هی داره قوانین بازی رو تغییر میده.

فکر کن یهو دلش بخواد همه رو ببره تو یه تیم و تورو تو تیم مقابل نگه داره حالا تیم مقابل چیکار می کنه؟ خب راستش..آخرین تلاشش رو برای از پا در آوردنت!

اونوقت تو میمونی وخیال اینکه از همه قوی تری ..

ولی خب دیگه ،این یه بازی کامپیوتریه که قوانینش عوض میشه ...

تا بخوای باد بگیری، همه چی عوض شده!

انجام ندادن و شروع نکردن بهتر از بازگشتن از نیمه ی راه است ولی خب،چه می شود کرد؟بعضی وقت ها پایان راهت در نیمه ی راه است،شاید هم ترجیحت این باشد،نمی دانم.